W leczeniu operacyjnym nowotworów okrężnicy oraz odbytnicy konieczne jest czasami wykonanie sztucznego połączenia pomiędzy światłem jelita a powłokami jamy brzusznej. Taka przetoka zewnętrzna okrężnicy nosi nazwę kolostomii lub odbytu sztucznego (anus praeternaturalis).Może być czasowa(temporalis) lub ostateczna (definitivus),a w zależności od miejsca jej wykonania nosi odpowiednią nazwę-caecostomia,transversostomia lub sigmoideostomia. Jeżeli nad powłoki wyłoniono obie pętle(do- i odprowadzjącą ) nosi nazwę odbytu dwulufowego lub przetoki pętlowej-zakładana jest zwykle na poprzecznicy lub esicy i umożliwia czasowe odbarczenie jelita podczas jego niedrożności.Jeżeli obwodowy odcinek jelita zostaje ślepo zamknięty-jak w zabiegu Hartmana a koniec proksymalny wyłoniony ponad powłoki tworzony jest odbyt jednolufowy(lub definitywny odbyt brzuszny).W niektórych przypadkach w otwór w powłokach wszywana jest jedyna ściana jelita(kątnicy lub poprzecznicy) tworząc kolostomię ścienną (blowhole colostomy).Czasami dla odbarczenia miejsca zespolenia jelita wytwarza się odbarczjącą przetokę na jelicie biodrowym w postaci ileostomii pętlowej(loop ileostomy).Kolostomia i ileostomii noszą wspólną nazwę stomii.
Wytworzenie stomii w sposób zasadniczy wpływa na ogólny stan zdrowia chorego, szczególnie na możliwości jego adaptacji psychosocjalnej po zabiegu. Wytworzenie stomii pozbawia chorego możliwości dowolnej kontroli wydalania stolca ,a fakt wytworzenia odbytu na brzuchu zasadniczo zamienia wyobrażenie własnego ciała.
|
