Practice parameters for antibiotic prophylaxis - supporting documentation

Prepared by
The Standards Task Force
The American Society of Colon and Rectal Surgeons
Greg Oliver, M.D., Project Director, Ann Lowry, M.D., Committee Chair, Anthony Vernava, M.D., Vice Chairman, Terry Hicks, M.D., Council Representative, Marcus Burnstein, M.D., Frederick Denstman, M.D., Victor Fazio, M.D., Bruce Kerner, M.D., Richard Moore, M.D., Walter Peters, M.D., Theodore Ross, M.D., Peter Senatore, M.D., Clifford Simmang, M.D., Steven Wexner, M.D., W. Douglas Wong, M.D.
Przygotowane przez Specjalny Dział Standardów i Amerykańskie Towarzystwo Chirurgów Koloproktologów

Te wytyczne powinny być uznane i wyłączając metody opieki rozsądnie stosowane dla otrzymania tych samych wyników. Ostateczna ocena stosowanej jakiejkolwiek określonej procedury musi być wykonana przez lekarza w świetle wszystkich okoliczności uwzględniających indywidualność pacjenta.
Bakteryjne zapalenie wsierdzia jest to poważny, potencjalnie śmiertelny problem, który może być kojarzony z procedurami endoskopowymi. Profilaktyka antybiotykowa była stosowana by zapobiec zapaleniu wsierdzia, ale to pociąga za sobą ryzyko. Endoskopista musi ocenić stan i uwzględnić ryzyko i korzyści.
Zapalenie wsierdzia - skala problemu
Bakteryjne zapalenie wsierdzia to zakażenie wsierdzia zwykle spowodowane przez G dodatnie ziarniaki, chociaż G ujemne bakterie i grzyby też mogą powodować tą chorobę. Przed wprowadzeniem antybiotyków zapalenie wsierdzia kończyło się zawsze zejściem śmiertelnym. Nowoczesna medycyna i chirurgiczne leczenie zmieniło kliniczny przebieg choroby i poprawiło przeżycie z 50% do 80% w przeciągu dziesięciu lat( 1 ). Długoterminowe "follow-up" tych wyleczonych przypadków ujawniają późną zachorowalność w postaci niewydolności serca lub nawrotowego zapalenia wsierdzia, które może wymagać wymiany zastawek z wskaźnikiem umieralności od 5 do 10%( 2 ). Bakteryjne zapalenie wsierdzia stanowi od 0,3 do 3% wszystkich przyjęć do szpitala. Stwierdzane różnice statystyczne są wynikiem niezgodności w przypadku definicji. W przeważającej mierze zapalenie wsierdzia u ludzi występuje w 54-73%. Średnia wieku wzrosła od 39 lat w 1943 roku do 57 lat ( 3 ). W jednych badaniach 55% pacjentów było powyżej 60 roku życia ( 4). Większość zapaleń wsierdzia dotycząca rodzimych zastawek spowodowana jest przez Streptococcus viridans ( 50% ) i Staphylococcus aureus ( 20% ) ( 5 ).We wczesnym okresie zapalenia wsierdzia protez zastawek najczęściej występuje Staphylococcus epidermis. W późnym okresie zapalenie wsierdzia protez zastawek jest podobne do zapalenia wsierdzia zastawek rodzimych. Zapalenie wsierdzia spowodowane enterokokami jest zwykle kojarzone z inwazyjnymi zabiegami układu moczowo-płciowego lub układu pokarmowego. Ostatnio grupa HACEK ( Hemophilus, Acinetobacillus, Cardiobacterium, Eikenella i gatunek Kingella ) są w większości przypadków przyczyną zapalenia wsierdzia ( 5,6 ).
Czy wykonane procedury żołądkowo-jelitowe są przyczyną zapalenia wsierdzia?
Wskaźnik występowania zapalenia wsierdzia zależy od zakresu i intensywności bacteriemii i organizmów ją powodujących. Bakterie zmieniają swe właściwości by skolonizować się na uszkodzonych zastawkach serca. Przegląd endoskopowej literatury nie wykazał żadnych implikacji i dowodów, że procedury żołądkowo-jelitowe są ważną przyczyną bakteryjnego zapalenia wsierdzia. Przegląd 123 ośrodków endoskopowych w Stanach Zjednoczonych ujawnił tylko 4 przypadki zapalenia wsierdzia słabo udokumentowane i jeden przypadek nieprzekonywujący był znaleziony w brytyjskiej literaturze medycznej ( 8,9 ). To powinno być zaznaczone, że najwięcej z opracowywanych przypadków zapalenia wsierdzia było stwierdzonych wraz z wprowadzeniem endoskopii przewodu pokarmowego, ale nie było żadnych dowodów na wzrost tego schorzenia ( 10,11 ). Zjawisko przejściowej bakteriemii u ludzi było znane od wielu lat ( Tabela 1 ). Hoffman i współautorzy ( 12 ) stwierdzili bakteriemię u 4% ich pacjentów w 5 minut po wykonaniu badania rektoskopowego. U wszystkich izolowano beztlenowce zawarte w normalnej florze kałowej. Jakie jest powiązanie szczególnie z endoskopią najniższego odcinka jelita grubego, wskazuje na to zakres bakteriemii od 0 do 13% pośród pacjentów, którzy mieli wykonaną sigmoidoskopię sztywnym aparatem ( 13 - 16 ). LeFrock i współautorzy ( 15 ) dokumentowali przejściową bakteriemię u prawie 10% ich pacjentów, którzy przeszli sztywne wziernikowanie esicy. Jedenaście z 19 przypadków z przejściową bakteriemią enterokkokową kojarzonych było z przebytym wziernikowaniem esicy. Wskaźnik bakteriemii był relatywny dla pacjentów z chorobą odbytnicy , jak i bez tej choroby. W kilku przypadkach bakteriemia była już obserwowana w pierwszej minucie trwania procedury i przedłużała się do 15 minut. Nie zaobserwowano bakteriemii po 30 minutach. Wysiłki by odtworzyć te dane były nieudane ( 17 ).
Tabela 1.
Reprezentatywne wskaźniki bakteriemii
Procedura lub okolica Zakres ( rozpiętość ), %
Ekstrakcja zęba 60 ( 18 - 85 )
Szczotkowanie zębów 40 ( 7 - 50 )
Endoskopia górnego odcinka p.pok. 4 ( 0 - 8 )
ERCP 3 ( 0 - 6 )
Lewatywa barytowa 10 ( 5 -11 )
Kolonoskopia 5 ( 0 - 5 )
Elastyczna sigmoidoskopia 0
Sztywna sigmoidoskopia 5 ( 0 - 13 )
------------------
ERCP- endoskopowa wsteczna cholangiopankreatografia
Durack D.T. Prevention of infective endocarditis. New England Journal of Medicine 1995, 332, 38 - 44. ( 11 ).

Goldman i współautorzy ( 18 ) donoszą o występowaniu przejściowej bakteriemii w zakresie 1% spośród 100 pacjentów, u których wykonano sigmoidoskopię elastycznym aparatem. Przejściowa bakteriemia rzadko towarzyszy kolonoskopii ( 19 - 23 ). London i współautorzy ( 24 ) znajdowali u 4% spośród 50 badanych pacjentów. Tam nie wydaje się, żeby była jakakolwiek korelacja pomiędzy biopsją czy oglądaniem i bakteriemią ( 25 ). W 11% bakteriemia występuje po kolonoskopii poprzedzonej wlewem barytowym. U wszystkich tych chorych bakteriemia była bezobjawowa. W dodatku bakterie obecne w krwiobiegu są zwykle nietypowo kojarzone z zapaleniem wsierdzia.
Czynniki związane ze zwiększonym ryzykiem zapalenia wsierdzia.
Chociaż jest mało doniesień o przypadkach zapalenia wsierdzia po badaniach żołądkowo-jelitowych, to można w należyty sposób oszacować, którzy pacjenci mają zwiększone ryzyko by zdecydować, że bakteriemia jest u nich bardziej niebezpieczna niż u innych. Niezrozumiałe jest też jak zapalenie wsierdzia rozwija się od przejściowej bakteriemii ( 26 ). Chociaż choroby serca uważane są za czynnik ryzyka w rozwoju zapalenia wsierdzia, to tylko około 50% obserwowanych przypadków miało uszkodzone serce ( 27 ). Jest brak danych by poprzeć rozstrzygająco podejrzenie, którzy pacjenci ze sztucznymi zastawkami ze złożonymi wadami serca lub z chirurgicznie założonymi szantami krążenia płucnego, czy ci z wcześniej przebytym zapaleniem wsierdzia stanowią grupę o zwiększonym ryzyku. Konsekwencje są straszne u pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia zapalenia wsierdzia. Współczynnik umieralności u pacjentów z zakażoną sztuczną zastawką jest stwierdzany u 44% ( 28 ), większość badaczy jest zdania, że zasadne jest zastosowanie profilaktyki antybiotykowej w tym wybranym podzbiorze pacjentów. Profilaktyczna antybiotykoterapia nie jest rekomendowana w wadach serca czy innych przypadkach o średnim i niskim ryzyku. ( Tabela 2 )
Tabela 2
Uwarunkowania towarzyszące zapaleniu wsierdzia
Wysokie ryzyko
Sztuczne zastawki serca
Przebyte zapalenie wsierdzia
Chirurgicznie wykonane szanty krążenia płucnego
Złożone wrodzone wady serca przebiegające z sinicą
Naczyniowe protezy ( pierwsze 6 miesięcy po implantacji )
Umiarkowane ryzyko
Większe inne malformacje sercowe
Nabyta dysfunkcja zastawek
Przerostowa cardiomyalgia
Wypadanie płatka zastawki dwudzielnej z regeneracją zastawek lub pogrubieniem zastawek lub oba te uszkodzenia
Niskie ryzyko
Naczyniowy przeszczep ( 6 miesięcy po implantacji )
Protezy ortopedyczne
Szanty komorowe ośrodkowego układu nerwowego
Protezy prącia
Śródoczne soczewki
Rozruszniki
Miejscowe wzmocnienie tkanek materiałem
Izolowany wtórny ubytek przegrody międzyprzedsionkowej
Uprzedni bypass wieńcowy
Wypadanie płatka zastawki dwudzielnej bez zwyrodnienia zastawki
Fizjologiczne szmery sercowe
Przebyta gorączka reumatyczna bez dysfunkcji zastawek
Rozrusznik serca
Skuteczność antybiotyków w zapobieganiu zapaleniu wsierdzia.
W badaniach na zwierzętach wykazano, że antybiotyki skutecznie zapobiegają zapaleniu wsierdzia ( 29, 30 ). Mechanizm prawdopodobnie polega na tym, że krążące bakterie mają właściwości przylegające do wsierdzia. Te doświadczenia nakazują rekomendację stosowania antybiotyków w profilaktyce u ludzi.
Jednak wbrew polecanym rekomendacjom profilaktyki i spadku zapadalności na reumatyczne schorzenia serca, liczba odnotowanych przypadków zapalenia wsierdzia naprawdę pozostaje na stałym poziomie. Czy jest to spowodowane trudnościami z publikowaniem rekomendacji czy też brakiem skuteczności, to sugeruje, że profilaktyka nie była zastosowana w praktyce, czy też działania te są przedwczesne ( 31 - 33 ). Prospektywne badania są nieprawdopodobne, ponieważ wymagana jest duża liczba przypadków i kontrowersyjna z punktu widzenia etycznego jest grupa kontrolna. W jednym przypadku - badania kontrolne sugerują, że profilaktyka antybiotykowa nie może zmieniać nasilenia poproceduralnego zapalenia wsierdzia ( 34 ). Dlatego zalecenia do stosowania profilaktycznej antybiotykoterapii są pragmatyczne.
Muszą być rozważone działania uboczne antybiotyków. Penicylina była znana z tego, ze strąty przyśpieszały anafilaksję, nawet po podaniu doustnym. Ryzyko wstrząsu anafilaktycznego sięga 0,015 do 0,04 % z towarzyszącym współczynnikiem śmiertelności w przybliżeniu około10% (35, 36 ). Jest zawsze ważne, żeby zwrócić uwagę na to, że antybiotyk podany nawet w pojedynczej profilaktycznej dawce pacjentowi może być powodem wystąpienia rzekomobłonistego zapalenia jelit z wszystkimi jego następstwami ( 37 ). W końcu kwestię niepotrzebnych kosztów musimy też mieć na uwadze.
Opublikowane rekomendacje
Ponieważ bakteryjne zapalenie wsierdzia jest poważne i często zakażenie jest groźne dla życia, celem klinicystów jest zapewnienie ochrony dla pacjentów, przy zwiększonym ryzyku. Endoskopista i towarzystwa specjalistów muszą uważnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści zastosowania profilaktyki antybiotykowej na dużych grupach pacjentów podlegających endoskopowym badaniom żołądkowo-jelitowym. Poszczególne Specjalne Działy Standardów opracowały rekomendowaną profilaktykę antybiotykową.
Przedstawiciele Amerykańskiego Towarzystwa Sercowego ( AHA ), Amerykańskie Towarzystwo Dentystyczne, Amerykańskie Towarzystwo Chorób Zakaźnych, Amerykańska Akademia Pediatrii, Amerykańskie Towarzystwo Endoskopii Przewodu Pokarmowego zalecało w 1997 roku stosowanie profilaktycznej antybiotykoterapii u pacjentów z wysokim ryzykiem u których wykonywana miała być kolonoskopia lub sigmoidoskopia. ( 38 ).
Przemyślane uwarunkowania wysokiego ryzyka są:
Sztuczne zastawki serca
Złożone wady wrodzone serca przebiegające z sinicą
Chirurgiczne założone szanty układu płucnego
Uprzednio przebyte zapalenie wsierdzia
Profilaktyka jest nie rekomendowana u pacjentów z:
Izolowany wtórny ubytek przegrody międzyprzedsionkowej
Wtórny ubytek przegrody międzyprzedsionkowej z łatką nie wcześniej niż 6 miesięcy
Podwiązanie i rozdzielenie przewodu tętniczego- nie wcześniej niż 6 miesięcy
Pooperacyjne wieńcowe bypassy tętnicze
Nabyta dysfunkcja zastawkowa
Wypadanie płatka zastawki dwudzielnej
Rozruszniki serca
Komitet Brytyjskiego Towarzystwa Gastrologicznego Endoskopowego zalecił profilaktykę antybiotykową tylko dla chorych z wysokim ryzykiem ( 39 ). Pacjenci ze sztucznymi protezami naczyniowymi mniej niż 1 rok i pacjenci z ciężką neutropenią byli dopisani na listę chorych z grupy ryzyka przez AHA.
Grupa Robocza Towarzystwa Chemioterapii Przeciwbakteryjnej rekomenduje profilaktykę przeciw paciorkowcom u chorych z sztucznymi zastawkami serca, którzy będą poddani kolonoskopii, sigmoidoskopii, rektoskopii i wlewom doodbytniczym barytowym
( 40).
Wytyczne Amerykańskiego Towarzystwa Gastroenterologii są odbiciem tych z AHA ( 41 ). Profilaktyka antybiotykowa musi być indywidualnie rozważona u chorych z :
Sztucznymi zastawkami serca
Uprzednio przebytym zapaleniu wsierdzia
Chirurgicznie założonych szantach krążenia płucnego
i naczyniowych implantach syntetycznych wszczepionych w przeciągu 12 miesięcy
W medycznych pismach ukazało się stwierdzenie, które zapewniło, że profilaktyka przeciwbakteryjna przy endoskopii żołądkowo-jelitowej jest nieuzasadniona ( 42 ) u pacjentów z sztucznymi zastawkami serca. Wspólna Grupa Robocza Amerykańskiej Uczelni Kardiologicznej i Amerykańskiego Towarzystwa Serca ACC/AHA opublikowała w 1998 roku wskazówki do leczenia pacjentów z chorobami zastawek serca. Ta grupa była zgodna z rekomendacją
AHA w profilaktyce bakteryjnego zapalenia wsierdzia.
Zgodność
Jest wiele wariantów w opiniach wyrażanych przez członków medycznych Towarzystw co do której osobnicy z wysokim ryzykiem powinni otrzymywać profilaktykę, miarą tych opinii jest szczególna zgodność. Różnice poglądów i wyniki były weryfikowane przez Meyera ( 43 ). 98 kierowników ( 67% ) programów naukowych o specjalności chorób zakaźnych odpowiedziało na pytania dotyczące profilaktyki antybiotykowej w kolonoskopii. 54% rekomenduje profilaktykę u pacjentów z chorobą serca reumatyczną, 69% rekomenduje u tych z chorobą zastawek serca i 78% rekomenduje u pacjentów ze sztucznymi zastawkami. Z 52 przypadków niepowodzeń profilaktyki zapalenia wsierdzia odnotowanych w centralnej rejestracji przez AHA, tylko 6 ( 12% ) miało antybiotykoterapię zgodnie z zasadami rekomendowanymi przez to Towarzystwo ( 44 ).
Retrospektywny przegląd profilaktyki antybiotykowej stosowany u chorych ze sztucznymi zastawkami serca, którzy poddani byli diagnostycznym lub zabiegowym procedurom obserwowano tylko w 30% zgodność z rekomendacjami AHA ( 45 ). Inni badacze uważają, że profilaktyka doustną penicyliną jest wartościowa w zapobieganiu zapalenia wsierdzia tylko u starszych osobników z wypadaniem płatka zastawki mitralnej, ale przy kosztach 2,6 mln dolarów oszczędności dla każdego pacjenta ( 46 ).
Niezastawkowe i nie sercowe protezy
Przedstawienie problemu
Pytanie czy rekomendować stosowanie profilaktyki antybiotykowej u pacjentów endoskopowych, którzy mają niezastawkowe, czy niesercowe protezy ma ogromne znaczenie zarówno w określeniu skuteczności, jak i efektywności kosztów. Więcej niż 1,6 mln protez było założonych w 1989 roku i liczba ta niewątpliwie wzrasta do dziś.
Protezy naczyniowe
Kwestia ta to; czy rekomendować profilaktykę antybiotykową u pacjentów endoskopowych z niezastawkowymi protezami, czy nie
może być adresowana w tym miejscu ( 47 ). Dwa duże artykuły z chirurgii naczyniowej rekomendują podawanie osłonowe antybiotyku o szerokim spektrum u pacjentów z proteazami naczyniowymi ( 48,49 ), opierają się one na poprzednio cytowanych katastrofalnych w skutkach zakażeń dużych przeszczepów ( 60 i 30 % śmiertelności i odpowiednią ilością amputacji ) ( 50 ). Inni badacze rekomendują profilaktykę w przypadku przynajmniej jednego roku od wszczepienia protezy i późniejszą antybiotykoterapię, jeżeli się tą opcję uważa za odpowiednią ( 51,52 ). AHA rekomenduje do rozważenia profilaktykę w pierwszych sześciu miesiącach po implantacji ( 38 ). Ta rekomendacja jest oparta na badaniach na zwierzętach ilustrujących, że w 6 miesięcy po implantacji żadna bakteria nie demonstruje kolonizacji ( 53 ).
Protezy ortopedyczne
Kilka ważnych ortopedyczno chirurgicznych testów nie wykazało żadnych rekomendacji co do stosowania profilaktyki antybiotykowej u pacjentów poddanych badaniom endoskopowym z protezami stawów, czy z miejscowymi zespoleniami. Brause ( 54 ) stwierdził tylko, że zastosowanie profilaktyki u tych pacjentów jest sporne i decyzje co do ich użycia powinny być indywidualizowane. Jacobson i Matthews ( 55 ) donoszą o 1,1% późnych zakażeń protez spośród 2,693 pacjentów w miejscu protezy biodra lub kolana. Segreti i Levin ( 56 ) rekomendują przeciw profilaktykę u tych pacjentów u których chirurgia pociąga za sobą zakażenie tkanek lub połączonie tego z zakażeniem się protezy. Tam nie ma żadnego niezbitego dowodu na poparcie rutynowego zastosowania profilaktyki u pacjentów z protezami ortopedycznymi, którzy przechodzą endoskopię dolnego odcinka przewodu pokarmowego ( 57,58 ). Wytyczne Amerykańskiego Towarzystwa Gastroenterologów zawsze sugerowało, że jest brak danych o zwiększonej liczbie zakażeń u tych pacjentów ( 41 ). W medycznych pismach potwierdza się, że ci pacjenci nie wymagają profilaktyki antybakteryjnej ( 42 ).
Inne
Nie ma żadnych dowodów na poparcie użycia profilaktyki antybiotykowej u pacjentów z protezami CUN , protezami prącia, śródgałkowa soczewką, czy rozrusznikami i dlatego to nie jest rekomendowane.
Rekonstrukcja z miejscowym powiększeniem tkanek
Zakażenia towarzyszące procedurom rekonstrukcyjnej chirurgii, w których są wszczepiane obce materiały by powiększyć miejscowo tkanki ( powiększenie biustu lub jego rekonstrukcja, naprawa przepukliny pachwinowej, naprawa wyciętej przepukliny i inne ) zdarzają się jako wynik miejscowego zakażenia środowiska rany w trakcie wszczepiania implantu, albo w wyniku bezpośredniego szerzenia się zakażenia z sąsiadujących miejsc septycznych. Krwiopochodne rozprzestrzenianie się infekcji do tych urządzeń w trakcie czystych procedur chirurgicznych jest faktycznie nieznane (59).
Pacjenci z upośledzona odpornością
Jest bardzo mało danych, by skierować wysiłki na zapobieganie zapaleniu wsierdzia u pacjentów z upośledzoną odpornością takich jak transplantacje lub neutropenia. Praktycy konserwatyści błądzą z powodu strasznych konsekwencji zapalenia wsierdzia u tych chorych, ale nie ma żadnych dostępnych i jasno przedstawionych wytycznych. Endoskopowy Komitet Brytyjskiego Towarzystwa Gastroenterologii zaleca profilaktykę u pacjentów z ciężką neutropenią, oznaczoną liczbą neutrofili Ld100/m~109/l ( 39 ).
Zasady profilaktyki
Jest niemożliwością wykonanie rekamendacji dla wszystkich sytuacji klinicznych. Praktycy muszą wybrać antybiotyk i określić jego dawkowanie w oparciu o okoliczności związane z danym przypadkiem. Prezentowane u dorosłych rekomendacje profilaktyki ( Tabela 3 ) są wykonane przez AHA. Chociaż inne mikroorganizmy mogą kolonizować się po endoskopii dolnego odcinka przewodu pokarmowego, to Enterokoki są najbardziej prawdopodobną przyczyną zapalenia wsierdzia, dlatego też profilaktyczne rekomendacje skierowane są głównie przeciwko entrokokom ( 5, 41 ).
Tabela 3
Zasady profilaktyki u dorosłych
Lek Zasady dawkowania u dorosłych
Ampicillin dożylnie lub domięśniowo ( 2,0g ) plus
Gentamycin 1,5 mg/kg masy ciała, ale nie więcej niż 120 mg - pół godziny przed wykonaniem badania,
Amoxicillina 1 g doustnie w 6 godzin po pierwszej dawce początkowej lub Ampicillin 1g dożylnie lub domięśniowo
Vancomycin i dożylnie 1g Vancomycyny, a po 1 do 2 godzin plus
Gentamycin* dożylnie lub domięśniowo Gentamycin 1,5mg/kg
masy ciała nie przekraczając 120mg, Całkowity wlew na 30 min przed rozpoczęciem badania.
Amoxicillin + albo doustnie 2g Amoxicillin albo 2g Ampicillin
Ampicillin. dożylnie lub domięśniowo z 30 minutowym
Wyprzedzeniem rozpoczęcia badania

*Ampicillin czy amoxicillin czy penicylina - wskazania ze względu na alergię + alternatywne umiarkowane zasady ryzyka

Złożona indywidualna natura w leczeniu pacjenta nie pozwala na to by standardy były odczytywane z mozołem dla każdej sytuacji klinicznej i ryzyko stosowania antybiotyków musi być rozważone z ryzykiem wystąpienia zakażenia u każdego pacjenta. Chociaż leczący lekarz może zarządzić profilaktyczne podawanie antybiotyku dla jakiegokolwiek pacjenta, to Dział Specjalny Standardów zaleca profilaktykę tylko dla grup ryzyka umieszczonych w spisie tabeli 2.

Przytoczone praktyczne parametry w tym dokumencie są zaczerpnięte ze źródeł godnych zaufania. Amerykańskie Towarzystwo Chirurgów Koloproktologii nie daje żadnej gwarancji albo zastrzega się co do absolutnej ważności jakichkolwiek parametrów włączonych do tego dokumentu i nie bierze żadnej odpowiedzialności za użycie lub niewłaściwe użycie zawartego tu materiału.
References
Oikawa JH, Kaye D. Endocarditis, pathophysiology, management, and prophylaxis in valvular heart disease: comprehensive evaluation and management. In: Frankl WS, ed. Philadelphia: FB Davis, 1986:335-57.
Ormiston JA, Neutze JM, Agnew TM, Lowe JB, Kerr AR. Infective endocarditis: a lethal disease. Aust N Z J Med 1981;11:620-9.
Sandre RM, Shafran SD. Infective endocarditis: review of 135 cases over 9 years. Clin Infect Dis 1996;22:276-86.
Vlessis AA, Hovaguimian H, Jaggers J, Ahmad A, Starr A. Infective endocarditis: ten-year review of medical and surgical therapy. Ann Thorac Surg 1996;61:1217-22.
of the American College of Cardiology/American Heart Association Task Force on Practice Guidelines (Committee on Management of Patients With Valvular Heart Disease). J Heart Valve Dis 1998;7:672-707.
Brook MM. Pediatric bacterial endocarditis. Treatment and prophylaxis. Ped Clin North Am 1999;46:275-87.
Child JS. Risks and prevention of infective endocarditis. Cardio Clin 1996;14:327-43.
Meyer GW. Prophylaxis of infective endocarditis during gastrointestinal procedures: report of a survey. Gastrointest Endosc 1979;25:1-2.
Rumfield W, Wallace G, Scott BB. Bacterial endocarditis after endoscopy [letter]. Lancet 1989;2:1083.
von Reyn CF, Levy BS, Arbeit RD, Friedland G, Crumpacker CS. Infective endocarditis: an analysis based on strict case definitions. Ann Intern Med 1981;94:505-18.
Durack DT. Prevention of infective endocarditis. N Engl J Med 1995;332:38-44.
Hoffman BI, Kobasa W, Kaye D. Bacteremia after rectal examination. Ann Intern Med 1978;88:658-9.
Everett ED, Hirschmann JV. Transient bacteremia and endocarditis prophylaxis. A review. Medicine (Baltimore) 1977;56:61-77.
Kumar S, Abcarian H, Prasad ML, Lakshmanan S. Bacteremia associated with lower gastrointestinal endoscopy: fact or fiction? II. Proctosigmoidoscopy. Dis Colon Rectum 1983;26:22-4.
LeFrock JL, Ellis CA, Turchik JB, Weinstein L. Transient bacteremia associated with sigmoidoscopy. N Engl J Med 1973;289:467-9.
Buchman E, Berglund EM. Bacteremia following sigmoidoscopy. Am Heart J 1960;60:863-6.
Engeling ER, Eng BF, Sullivan-Sigler N, Barlett JG, Gorbach SL. Bacteremia after sigmoidoscopy: another view [letter]. Ann Intern Med 1976;86:77-8.
Goldman GD, Miller SA, Furman DS, Brock D, Ryan JL, McCallum RW. Does bacteremia occur during flexible sigmoidoscopy? Am J Gastroenterol 1985;80:621-3.
Norfleet RG, Mulholland DD, Mitchell PD, Philo J, Walters EW. Does bacteremia follow colonoscopy? Gastroenterology 1976;70:20-1.
Suarez A, Schuman B, Quinn E, Neblett T. Bacteremia associated with colonoscopy. Henry Ford Hosp Med J 1978;26:59-61.
Hartong WA, Barnes WG, Calkins WG. The absence of bacteremia during colonoscopy. Am J Gastroenterol 1977;67:240-4.
Coughlin GP, Butler RN, Alp MH, Grant AK. Colonoscopy and bacteraemia. Gut 1977;18:678-9.
el-Baba M, Tolia V, Lin CH, Dajani A. Absence of bacteremia after gastrointestinal procedures in children. Gastrointest Endosc 1996;44:378-81.
London MT, Chapman BA, Faoagali JL, Cook HB. Colonoscopy and bacteraemia: an experience of 50 patients. N Z Med J 1986;99:269-71.
Pelican G, Hentges D, Butt J, Haag T, Rolfe R, Hutcheson D. Bacteremia during colonoscopy. Gastrointest Endosc 1975;23:33-5.
Durack DT, Petersdorf RG. Chemotherapy of experimental streptococcal endocarditis: comparison of commonly recommended prophylactic regimens. J Clin Invest 1973;52:592-8.
Murray HW, Roberts RB. Streptococcus bovis bacteremia and underlying gastrointestinal disease. Arch Intern Med 1978;138:1097-9.
Wolff M, Witchitz S, Chastang C, Regnier B, Vachon F. Prosthetic valve endocarditis in the ICU. Prognostic factors of overall survival in a series of 122 cases and consequences for treatment decision. Chest 1995;108:688-94.
Durack DT, Petersdorf RG, Beeson PB. Penicillin prophylaxis of experimental S. viridans endocarditis. Trans Assoc Am Physicians 1972;85:222-30.
Francioli P, Glauser MP. Successful prophylaxis of experimental streptococcal endocarditis with single doses of sublethal concentrations of penicillin. J Antimicrob Chemother 1985;15(Suppl A):297-302.
McDonald A. Management of infective endocarditis. Br J Hosp Med 1979;21:498-506.
Durack DT. Current practice in prevention of bacterial endocarditis. Br Heart J 1975;37:478-81.
Oakley C, Somerville W. Prevention of infective endocarditis. Br Heart J 1981;45:233-5.
Van der Meer JT, Van Wijk W, Thompson J, Vandenbroucke JP, Valkenburg HA, Michel MF. Efficacy of antibiotic prophylaxis for prevention of native-valve endocarditis. Lancet 1992;339:135-9.
Coates WH. A case of anaphylactic shock following the administration of oral penicillin. Med J Aust 1963;1:967.
Idseo GI, Wilcox De Week AL. Nature and extent of penicillin side reactions with particular reference to fatalities from anaphylactic shock. Bull World Heath Organ 1986;38:159-88.
Freiman JP, Graham DJ, Green L. Pseudomembranous colitis associated with single-dose cephalosporin prophylaxis [letter]. JAMA 1989;262:902.
Dajani AS, Taubert KA, Wilson W, et al. Prevention of bacterial endocarditis. Recommendations by the American Heart Association. JAMA 1997;277:1794-801.
Mani V, Cartwright K, Dooley J, Swarbrick E, Fairclough P, Oakley C. Antibiotic prophylaxis in gastrointestinal endoscopy: a report by a Working Party for the British Society of Gastroenterology Endoscopy Committee. Endoscopy 1997;29:114-9.
Anonymous. Antibiotic prophylaxis of infective endocarditis. Recommendations from the Endocarditis Working Party of the British Society for Antimicrobial Chemotherapy. Lancet 1990;335:88-9.
Anonymous. Antibiotic prophylaxis for gastrointestinal endoscopy. Gastrointest Endosc 1995;42:630-5.
Antimicrobial prophylaxis in surgery. Med Lett Drugs Ther 1997;39:97-101.
Meyer GW. Prophylaxis of infective endocarditis during colonoscopy: report of a survey. Gastrointest Endosc 1981;27:58-9.
Durack DT, Kaplan EL, Bisno AL. Apparent failures of endocarditis prophylaxis: analysis of 52 cases submitted to a national registry. JAMA 1983;250:2318-22.
Brooks RG, Notario G, McCabe RE. Hospital survey of antimicrobial prophylaxis to prevent endocarditis in patients with prosthetic heart valves. Am J Med 1988;84:617-21.
Clemens JD, Ransohoff DF. A quantitative assessment of pre-dental antibiotic prophylaxis for patients with mitral-valve prolapse. J Chron Dis 1984;37:531-44.
Hirschmann JV. Antibiotics in the prevention of infection associated with prosthetic devices. In: Sugarman B, Young FJ, eds. Infections associated with prosthetic devices. Boca Raton: CRC Press, 1984:269-78.
Buckels JA, Wilson SE. The prevention and management of prosthetic graft infections. In: Wilson SE, Veith FJ, Hobson RW II, Williams RA, eds. Vascular surgery: principles and practice. New York: McGraw Hill, 1987:889-97.
Bandyk DF, Bergamini TM. Infection in prosthetic vascular grafts. In: Rutherford RB, ed. Vascular surgery. 4th ed. Philadelphia: WB Saunders, 1995:588-604.
Yashar JJ, Weyman AK, Burnard RJ, Yashar J. Survival and limb salvage in patients with infected arterial prosthesis. Am J Surg 1978;135:499-504.
Moore WS, Rosson CT, Hall AD. Effect of prophylactic antibiotics in preventing bacteremic infection of vascular prostheses. Surgery 1977;69:825-8.
Malone JM, Moore WS, Campagna G, Bean B. Bacteremic infectability of vascular grafts: the incidence of pseudointimal integrity and duration of graft function. Surgery 1975;78:211-6.
Greisler H. Characteristics and healing of vascular grafts. In: Callow AD, Ernst CB, eds. Vascular surgery: theory and practice. Stanford: Appleton & Lange, 1995:1181-212.
Brause BD. Infected orthopedic prosthesis. In: Bisno Al, Waldovegl FA, eds. Infections associated with indwelling medical devices. Washington, D.C.: American Society for Microbiology 1989:111-27.
Jacobson JJ, Matthews LS. Bacteria isolated from late prosthetic joint infections: dental treatment and chemoprophylaxis. Oral Surg Oral Med Oral Pathol 1987;66:122-6.
Segreti J, Levin S. The role of prophylactic antibiotics in the prevention of prosthetic device infections. Infect Dis Clin North Am 1989;3:357-70.
Neu H, Fleisher D. Recommendations for antibiotic prophylaxis before endoscopy. Am J Gastroenterol 1989;184:1488-91.
Deacon JM, Pagliaro AJ, Zelicof SB, Horowitz HW. Prophylactic use of antibiotics for procedures after total joint replacement. J Bone Joint Surg 1996;78:1755-70.
Dougherty SH, Simmons RL. Endogenous factors contributing to prosthetic device infections. Infect Dis Clin North Am 1989;3:199-209.